ရွင္ကြဲ (သို ့မဟုတ္ ) လမ္းခြဲ

ဘာဘဲေျပာေျပာ လမ္းခြဲၾကျပီဆိုကတည္းက အရာအာလံုးသည္ ျပီးဆံုးသြားျပီ.။
ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းရာတြင္ လက္တြဲေဖာ္…လက္တြဲဘက္အျဖစ္ အျပန္အလွန္နားလည္မႈေတြနဲ ့
ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ ့ၾကေပမယ့္…
အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အရာအားလံုးသည္ ပကတိ သူစိမ္းသက္သက္..။ သားသမီး ၃ေယာက္ ရွိလို ့ သမီးၾကီးေတာင္ အသက္၂၀ ျပည့္ခဲ ့ျပီ..။
ကိုယ့္ရဲ့ ယတိျပတ္စကားေၾကာင့္ သမီးရဲ ့အေဖ ့ေပၚတြင္ နားမလည္နိုင္ေသာ ေ၀ခြဲရခက္ေသာမ်က္ႏွာ။
မ်က္လံုးၾကည္ၾကည္ေလးနဲ ့ကိုယ့္ကို အခန္းေထာင့္က ၾကည့္ေနေသာ သားေလးရဲ ့မ်က္ႏွာ..။
…
ကိုယ္က အရာရာကို သံေယာဇဥ္နဲ ့ေတြးဆစဥ္းစားသူျဖစ္ေပမယ့္…
“ ရွင္ ..တစ္ကယ္ျပတ္နိုင္မလား ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့…” ဆိုတဲ ့စကားနဲ ့ျပံဳးေထ့ေထ့ မ်က္ႏွာကပင္
ကိုယ့္မာနကို နိူးဆြလိုက္သလို..။
သားသမီး ေတြမရခင္ကတည္းက လက္တြဲလာခဲ ့တဲ ့သူမ (မဒမ္ဆူး)နုႈတ္က ဒီလိုစကားမ်ိဳးထြက္လာမွေတာ့….။
……
ကိုယ္က သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ့္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ခဲ့သည္..
သူမကို သံေယာဇဥ္တြယ္ခဲ ့ေလသမွ် ကိုယ္ကသာ အရံႈးျဖစ္ခဲ ့တာေတြ…။
သူမက အျမင္ အသြင္လွပေပမယ့္ သူမေၾကာင့္ စကား၀ိုင္းကေန ထ”ထြက္ခဲ ့ရတာေတြ….
သူမကို ပါတ္၀န္းက်င္ကတားျမစ္တဲ ့ၾကားက ရဲရဲၾကီး လက္တြဲျပီး ရင္ဆိုင္ခဲ ့တာေတြ..
ဟိုတုန္းကေတာ့ သူမနဲ ့အတူ ႏွင္းပြင့္ေတြ ၾကား ျဖတ္သန္းဘူးသည္..
ႏွင္းေငြ ့ေတြၾကား ျဖတ္သြားဘူးသည္….မိုးစက္ေတြၾကား …ေနပူက်ဲက်ဲ လက္တြဲဘူးသည္..။
ကိုယ္စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းေနခ်ိန္ေတြမွာ သူမက အားေပးေဖၚျဖစ္ခဲ ့ဘူးသည္
ကိုယ္အားငယ္ခ်ိန္မွာ သူမက အားအင္ေတြေပးဘူးသည္
ကိုယ့္စိတ္ေတြ ေထြျပားရႈပ္ေထြးေနခ်ိန္မွာ သူမက လမ္းစေလးေတြ ခ်ျပေပးဘူးသည္
…
ဒိီေက်းဇူးေတြ ဒီိသံေယာဇဥ္ေတြနဲ ့ကိုယ္က သူမအေပၚ ပစ္ပစ္ကာကာ မလုပ္ရက္ေပမယ့္…
သူမရဲ ့ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးေတြ….
အားအင္အျဖစ္ လိမ္ညာခဲ ့တဲ ့အရိပ္အေယာင္ေတြ…
အရာအားလံုးကို ေသခ်ာေစ့ေစ့ေတြးမွ သူမရဲ ့အျပဳအမူ..သူမရဲ ့ပံုရိပ္ေတြက လိမ္ရက္နိုင္သူၾကီးအျဖစ္ ကိုယ္သိလာရျပီ..။
သူမေၾကာင့္ ကိုယ္ရင္ေမာခဲ ့ရတာေတြ…
သူမေၾကာင့္ ပါတ္၀န္းက်င္မွာ အသက္ရႈက်ပ္ခဲ ့၇တာေတြ…။
သိေပမယ့္…သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ ့စကားေလးက…ကိုယ့္ကို ေတြေ၀ေစခဲ ့သည္…။
ခုေတာ့ …
ကိုယ့္မာနနဲ ့သံေယာဇဥ္ကို ျပိဳင္ဆိုင္တဲ ့ပြဲ..။ လွည့္မၾကည့္တမ္း လမ္းခြဲတဲ ့ပြဲ..။
မေန ့ညေနခင္းကတည္းက လမ္းခြဲျခင္းျပသနာက ကိုယ့္အိမ္မွာ စခဲ ့သည္..။
အစားကို အကုန္မစားတတ္ေပမယ့္ စကားကိုေတာ့ ကိုယ္က အကုန္ေျပာလိုက္ခဲ ့ျပီ..။
“ ငါ့မာနကို ထိလာရင္ေတာ့ ငါက ဘြာမခတ္တတ္ဘူး…ျပတ္တယ္”
ကိုယ့္စကားေၾကာင့္ ကိုယ့္အမ်ိဳးသမီးမ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္ပ်က္သြားသလို..
သမီးၾကီးရဲ ့အံ့ၾသတဲ ့မ်က္လံုးမ်ား…မယံုနိုင္တဲ ့မ်က္လံုးမ်ား…( ေျပာျပီးရင္ မျပင္တတ္တဲ ့အေဖရဲ ့အက်င့္ကို
သိေနတဲ ့သမီးက တခြန္းမွ ၀င္မေျပာပါ)
သူမကို ကိုယ့္ဦးေႏွာက္…ကိုယ့္ႏွလံုးသား..ကိုယ့္စိတ္ကူး…..အာလံုးထဲက ဆြဲထုတ္ ပစ္လိုက္ျပိီ။
အႏွစ္၂၀ေက်ာ္ လက္တြဲ လာတဲ ့သံေယာဇဥ္..ရင္က တစ္လွပ္လွပ္ခုန္သည္
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ ့ၾကည့္မိေသာ ကိုယ့္ရင္မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းလွ်လွ်…။
……
အိပ္ယာ၀င္အခ်ိန္မွာ အထီးက်န္လြန္းသည္..
သားက အယင္ညေတြထက္ ကိုယ့္နားကို ပိုတိုးကပ္ျပီးအိပ္သည္..
သူ ့အသိ သူ ့အရြယ္ ငယ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အေဖရင္မွာ ဘယ္လိုခံစားျပီး အေနခက္ေနမွာကို သူသိပါလိမ္ ့မည္။
……
အနက္မိုးလင္ေတာ့ ကိုယ့္ေဘးနားမွ သူမ မရွိပါ..
မေန ့ညေနက လမ္းခြဲဘို ့ေျပာျပီးခ်ိန္ကတည္းက သူမသည္ အခါတိုင္းလို ကိုယ့္အနားမွာ မရွိပါ..။
ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ ခံစားရမွာဘဲလို ့…ထင္ထားခဲ ့သမွ်..ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ အံ့ၾသမိသည္..။
ကိုယ္ သူမအတြက္ ဘာမွ မခံစားရ…ဘာခံစားမႈမွ မျဖစ္။
အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ ့စကားက ခုေတာ့ ရယ္ေမာစရာ..။
ညေန ၄နာရီေလာက္မွ သူမကို လွမ္းေတြ ့ရခိုက္ သူမရဲ ့သံေယာဇဥ္ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ ့အၾကည့္ကို
တခါမွ မသိခဲ ့ဘူးေသာ လူတစ္ေယာက္လို ကိုယ့္က မာနတရားနဲ ့ရင္းျပီး ျပံဳးျပလိုက္သည္..။
ကိုယ့္တို ့လမ္းခြဲခဲ ့ျပီေလ..
ကိုယ့္တို ့ လမ္းခြဲခဲ ့ျပီ….
ေၾသာ္…..ခုေတာ့လဲ သက္ဆိုင္ခဲ ့သမွ် အရာအားလံုး အေငြ ့အျဖစ္ လြင့္ပ်ယ္သြားခဲ ့ျပီဘဲ..။
သူငယ္ခ်င္းလိုဘဲ ဆက္လို ့ ေခၚမည္ခိုင္လို ့လဲ ကိုယ္မေျပာ..
ယံုပါရင္သို ့တိုးေ၀ွ ့ဆဲပါခိုင္လို ့လဲ..ကိုယ္မေျပာပါ..။
မင္းမေက်နပ္လို ့ တစ္ဖက္သတ္ေရးတယ္ထင္ရင္..မင္းဘက္ကလဲ လူတစ္ကာသိေအာင္ ခ်ျပနိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္
ေျပာခြင့္ရွိပါတယ္..။
ကိုယ့္ဘက္ကေတာ့ ထပ္ေျပာခ်င္တယ္….သံေယာဇဥ္ျပတ္…ေမ ့ပစ္နိုင္တယ္။။


------------xxxxxxxxxxxxxxxxxx--------------



ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္…သမီးၾကီး၊သမီးငယ္နဲ ့သားေနာင္ေနာင္တို ့ေပ်ာ္ရႊင္နိုင္ၾကပါေစ..။
အင္းးးးး …..ဘာလို လိုန့ဲ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္ေသာက္လာတဲ ့ေဆးလိပ္ကို လမ္းခြဲျပီးျဖတ္လိုက္တာ ဒီေန ့ဆို 5ရက္ရွိျပီ။

သစ္နက္ဆူး

တစ္ေရးနိုး....ကိုယ့္အၾကိဳက္

ကိုေအာင္(ပ်ဴနိုင္ငံ)က ကိုယ့္အၾကိဳက္ဆိုတဲ ့ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ ့မွတ္မွတ္ယယ တက္ ဂ္ထားတယ္..။
က်ေနာ္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ ကို ေရးခ်င္ပါတယ္…ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္း၊ဟိုအလုပ္ ဒီအလုပ္ေတြ
နဲ ့ပတ္ခ်ာလည္ရင္း ခုမွသာေရးျဖစ္တာ..။
ကိုယ့္အၾကိဳက္ဆိုတဲ ့ေခါင္းစဥ္က အမွတ္တမဲ ့ဆိုရင္ေတာ့ လြယ္သလိုရွိေပမယ့္ သူ ့ထဲမွာ အနက္အဓိပၸါယ္ေတြက ေလးနက္ေနသလို..။
ပထမဆံုးကိုယ့္အၾကိဳက္ေျပာရမယ္ဆို…………….
တရားမွ်တမႈကို ၾကိဳက္တယ္…
လူမ်ိဳးေရးမခြဲျခားမႈကို ၾကိဳက္တယ္….
အသားအေရာင္မခြဲျခားမႈကို ၾကိဳက္တယ္…
ဘာသာေရးမခြဲျခားမႈကို ၾကိဳက္တယ္..။
ေလးနက္မႈ၊တည္ျငိမ္မႈ၊ေအးခ်မ္းမႈကိုၾကိဳက္တယ္။။
တစ္ဖက္သားရဲ ့စိတ္ခံစားမႈကို နားလည္ေပးနိုင္ျခင္းကို ၾကိဳက္တယ္…။
ကိုယ္တိုင္လဲ ျမန္မာဆန္ဆန္ ၀တ္စားခ်င္တယ္..ျမန္မာဆန္ဆန္၀တ္စားထားရင္လဲ ကိုယ္က ေလးစားတယ္..
( တိုင္းရင္းသားေတြရဲ ့၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို မၾကိဳက္ဘူးလို ့ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္)။
ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ ့အစားအစားေတြ ေျပာပါဆိုရင္ေတာ့…..
အုန္းထမင္း၊ဒန္ေပါက္၊ဆီထမင္း၊စမူဆာ၊ပလာတာ၊ေရႊၾကည္ဆႏြင္းမကင္း၊မုန္ ့ဆီေၾကာ္၊မုန္ ့ေပါက္ေၾကာ္၊
ေပါက္စီ၊ေ၇မုန္ ့၊ မုန္ ့ျပားသလက္၊မုန္ ့အုပ္ကေလး( မုန္ ့လင္မယား)၊ဘိန္းမုန္ ့၊ နန္းၾကီးသုပ္၊ေခါက္ဆြဲသုပ္၊
ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ဆမိုင္၊…………..ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ေခါဆီ( ေခါပုတ္)
အညာဆန္တဲ ့အစားအစာဆိုရင္…
ရွားသီးဆန္သုပ္၊ထေနာင္းရြက္သုပ္၊ေညာင္ေရဖူးသုပ္၊ကုကၠိဳရြက္သုပ္၊ဆီတိုဟူး(ဆစ္တိုဟူး)….
အဲဒါေတြၾကိဳက္တယ္….
ေနာက္ၾကိဳက္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိနိုင္ေသးတယ္..။
သိပ္ကေလးဆန္သြားမွာစိုးလို ့ ဒီေလာက္ဘဲ ေရးျပရတာကို ၾကိဳက္တယ္….။

သူမ်ားေတြ ေရးျပီး ေမ့ေနေလာက္ခ်ိန္မွ...ကိုယ္ကေရးလို ့....တစ္ေရးနိုး ကိုယ့္အၾကိဳက္၊။

သစ္နက္ဆူး

ေမာင့္ဂြက္ကိုရွာ

ေမာင့္ဂြက္ကိုရွာ ဆိုလို ့ ဘာ...ဘာသာစကားၾကီးပါလိမ္ ့လို ့ မေတြးလိုက္ပါနဲ ့ဦး...ေရးေတာ့အမွန္..ဖတ္ေတာ့ အသံလို ့ဆိုစကားရွိတယ္မဟုတ္လား...။
အသံထြက္အတိုင္းေရးထားလို ့ပါ..
ေျပာခ်င္တာက ေမာင့္ကြက္ကိုရွာ..။
ဒီလို... လူဆိုတာက မွားတတ္ပါတယ္..မွားေနတာကို အမွန္သိတဲ ့လူက ေထာက္ျပေျပာဆိုခဲ ့ရင္ ျပင္သင့္တယ္ မဟုတ္လား..။
ေျပာတဲ ့လူက ေျပာေပမယ့္ ျပဳလုပ္ေျပာဆိုသူက မျပင္ရင္ေတာ့...တမ်ိဳးၾကီးေပါ့။
မေန ့က Burmese classic ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မႈမွာ မနီနီ၀င္းေရႊသီခ်င္းသိဆိုမႈကို နားေထာင္ ခံစားမိတယ္..။
မွတ္မွတ္ယယ နီနီ၀င္းေရႊကို မႏၱေလးက ဦးဘသိန္းေရးေပးတဲဲ ့“ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာပန္း” ဆိုတဲ ့သီခ်င္းနဲ ့သူအနုပညာကိုေတာ္ေတာ္ေလး ေလးစားစြဲလန္းခဲ ့ဘူးပါတယ္.။
ထို ့အတူဘဲ ေမ့ကြက္ကိုရွာ..သီခ်င္းကိုလဲ ၾကိဳက္ခဲ ့တာဘဲ..။
ညက နားေထာင္ျပီး မနက္၆ နာရီ အလုပ္မသြားခင္ အိမ္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းနဲ ့ရခိုင္မွာ ကခဲ ့တုန္းက အေတြ ့အၾကံဳေလးကို ေတြးရင္း ရယ္မိတယ္..ျပီးေတာ့ မဒမ္ဆူးကိုပါေျပာျပျပီး ၂ေယာက္သား ထပ္ရယ္မိျပန္ေရာ...။
က်ေနာ္ ရခိုင္က ဦးေက်ာ္နုျဖဴဇာတ္မွာ ၁ႏွစ္ကေတာ့ သူ ့ေခၽြးမက ရိႈးဆိုတယ္...ျမန္မာသံအစီအစဥ္မွာ သူက ၀င္ဆိုတာပါ..
အဲဒိီတုန္းက အဆိုေတာ္လႊမ္းမိုးရဲ ့ပြဲၾကိဳက္ခင္ စီးရီးက ရခိုင္အထိေအာင္ကို ေပါက္တာ..။
ဒီသူငယ္ခ်င္းမက ျမန္မာသံအစီအစဥ္မွာ ၀င္ဆိုရင္း ..
“အခု က်မသီဆိုမယ့္ ေတးသီခ်င္းကေတာ့ “ ေမာင့္ဂြက္ကိုရွာ” ျဖစ္ပါတယ္ဆိုေတာ့..။
ကိုယ္ကလဲ မၾကားဘူးေတာ့ နားေထာင္ေနတာေပါ့...ဆိုမယ့္ဆိုေတာ့....ေမ ့ကြက္ကိုရွာ သီခ်င္းျဖစ္ေနေရာ...။
သူျပန္ဆင္းလာေတာ့ သူ ့ေယာက်ာၤးကိုေရာ သူ ့ကိုေရာ ေျပာျပရတာေပါ့..စာသားမွားေနတယ္..
ေမ ့ကြက္ကိုရွာ လို ့ဘဲ ဆိုရမယ္ဆိုေတာ့ သူတို ့လင္မယားက အတင္းကိုျငင္းေတာ့တာဘဲ..။
လႊမ္းမို း ေခြကိုေတာင္ ကက္ဆက္နဲ ့ဖြင့္ျပလိုက္ေသးတယ္...။
“ေတြ ့လား....လႊမ္းမိုး ကေယာက်ၤားအေနနဲ့ဆိုေတာ့ သူ ့ခ်စ္သူကိုေမ လို ့သံုးတယ္... သံစဥ္နဲ ့ဆိုေတာ့ ေမ့ကြက္ကိုရွာျဖစ္တာေပါ့...အခု
က်ေနာ့္မိန္းမဆိုေတာ့ မိန္းကေလးက သူ ့ခ်စ္သူကို ေမာင္လို ့သံုး၇မွာေလ..”
ခက္ျပီ...သီခ်င္းထဲက ေမ ့ကြက္ကိုရွာဆိုတာ ေမာင္နဲ ့မယ္( ေမ)ကိုေဖာ္ညႊန္းတာမဟုတ္ဘူး..ေမ ့ေပ်ာက္ေနတာ ေမ ့သြားတာ ..ေမ ့ေနတာ...ေမ ့ပစ္ဘို ့အကြက္ရွာ တာ...ဒါကိုတင္စားတာပါလို ့ေျပာေတာ့ သူတို ့လင္မယားက သူတို ့အေဖဇာတ္ဆရာကိုပါေခၚလာျပီး ျငင္းေတာ့တာဘဲဗ်ာ...။
ကိုယ္လဲ ေျပာမရတဲ ့အဆံုး...ကဲ...နင္ဆိုခ်င္သလိုသာဆိုဟာလို ့ေျပာျုပီး လက္လႊတ္လိုက္တာေပါ့..။
ကိုယ္က ေျပာျပရင္းတီးေခါက္ေျပာဆိုၾကည့္ေတာ့ လင္မယား၂ေယာက္လံုးက အတန္းပညာ ဘာမွမရွိသေလာက္ဘဲ...သူ ဆိုမယ့္သီိခ်င္းကို သူ ့ေယာက်ၤားကဖတ္ျပီး နူတ္တိုက္ခ်ေပး..သို ့မဟုတ္ ကက္ဆက္နားေထာင္ျပီိး က်က္ရတာကို း..။
ဘာဘဲေျပာေျပာသူ ့အရပ္နဲ ့သူ ့ဇာတ္ကေတာ့ ဟုတ္ေနတာဘဲ.။
ရခိုင္ေတြကလဲ ျမန္မာသံၾကိဳက္တယ္ဆိုေတာ့ ဆုေငြေတြကလဲ က်ပါတယ္..။
သူကလဲ ဆိုမွဆို ...ဆုက်ေလဆိုေလ..က်ေနာ္ထင္တယ္ ဆုခ်တဲ ့သူေတြကလဲ ေသခ်ာနားေထာင္ပံုမရပါဘူး..။
သူကလဲ တခါတခါဆို ...၁ညမွာ ၂ျပန္ေလာက္ကို ေမာင့္ ဂြက္ပစ္တာ...။
အဲဒီႏွစ္က ဇာတ္ရာသီ တခ်ိန္လံုး ဒိီသူငယ္ခ်င္းမ ေမာင့္ဂြက္ေနတာဗ်ာ....
မာွးေနတာမွန္းသိေနတဲ ့ကိုယ့္မွာ...” အခု က်မေျဖေဖ်ာ္ေပးမယ့္ ျမန္မာသံ ေတးသီခ်င္းေလးကေတာ့.....ဆိုတာနဲ ့နားစိတ္ညစ္ေတာ့တာဘဲ...။
မွားေနပါတယ္လို ့ေျပာျပတာကိုလဲ လက္မခံဘူး... အမွားကိုလဲ ၀န္မခံရဲဘူး
အမွားကိုျပင္ဘိုူ ့လဲ အသိဥာဏ္မရွိဘူး
ဒိီကေလးမ မွားေပမယ့္ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ အနည္းငယ္ေလာက္ကိုဘဲ စိတ္ညစ္ေစတာ..။
ညေန ၃း၃၀မွာအလုပ္ကျပန္လာေတာ့ နီနီ၀င္းေရႊ သီခ်င္းကိုျပန္နားေထာင္ရင္း ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ...
အိမ္မက္ ထဲမွာဗ်ာ...
ေက်ာက္စိမ္းအိမ္ေတာ္ၾကီးထဲမွာ ဗိုလ္သန္းေရႊက သီခ်င္းတပိုဒ္ကိုထပ္ခါထပ္ခါ ေအာ္ဆိုေနတာဗ်ာ...ေအာက္ကလိအာသံၾကီးနဲ ့..
........
“ ေမာင့္ဂြက္ကို...ရွာသူေရ..............” တဲ ့။
အိပ္မက္ကနိုးလာေတာ့ ေတြးမိေသးတယ္...
ဒီလူၾကီးကို ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္မ်ား စာသားအမွားေတြ နုတ္တိုက္ခ်ေပးထားတာလားလို ့။



သူငယ္ခ်င္း ျမစႏၵာေရ...အမွတ္တယေပါ့...။
သစ္နက္ဆူး

“၉၇ ”ပါးေရာဂါ

“၉၇”ပါးေရာဂါ ဆိုတဲ ့အမည္ေလးနဲ ့မႏၱေလးသိန္းေဇာ္( ကို) ဇာတ္ပြဲမွာ ျပဇာတ္ေတြေရးခဲ ့ဘူးတဲ ့ ဆရာ၀င္းစည္သူက
၀တၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ေရးဘူးတယ္..။ ဖတ္ရင္းနဲ ့ကို ကိုယ္တိုင္ျဖတ္သန္းခဲ ့ဘူးတဲ ့လံုးစိမ္း( ဇာတ္စကားပါ..အဓိပၸါယ္က ဇာတ္ထဲစေရာက္ျပီး ပိုး၀င္ကာစ သိပ္ကို ကခ်င္ေနတဲ ့အနူပညာ ေဘာက္ဖတ္ေလးေတြ ၊ပိုးတံုးလံုးေလးေတြကို ေခၚတာပါ)
ဘ၀ေလးကို ျပန္ေတြးျပီးအူထဲမွာ တခြိခြိေနေအာင္ ရယ္မိတဲ ့ ၀တၱဳေလးပါ...။
အနုပညာပိုး၀င္သြားျပီးရင္ ကုသဘို ့ထံုး မရွိလို ့ ၉၆ပါးေရာဂါအျပင္ ေရာဂါသစ္တခုအေနနဲ ့ဆရာက တင္စားျပိးေရးခဲ ့တာပါ..။ မူရင္း၀တၱဳကို ၁၀ခါေက်ာ္ေအာင္ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္..မူရင္းကေတာ့ ရွာလို ့မေတြ ့ပါ..ရရင္ေတာ့ ေပးဖတ္ခ်င္ပါတယ္..။
အခု ၉၇ပါးေရာဂါသည္ေလးေတြ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္..။
က်ေနာ္ကေတာ့ ၉၇ပါးေက်ာ္ျပီး ၁၀၀ေတာင္ ျပည့္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနလို ့ နားေနပါဦးမယ္..။







သစ္နက္ဆူး

NEW YEAR 2010

ႏွစ္သစ္ကူးအမွတ္တယ အေနနဲ ့ေတာ့ photoshpo cs2 နဲ ့စိတ္ကူးေပါက္ရာ ပံုေလး တစ္ပံုေတာ့ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္...။

သစ္နက္ဆူး

စိတ္နဲ ့ကိုယ္...

က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို က်ေနာ္ျပန္ၾကည့္မိတိုင္း ေျခာက္ေသြ ့စြာနဲ ့အထီးက်န္ျခင္းကို ခံစားရသည္.။ ကိုယ့္ရဲ ့ စိတ္အပန္းေျဖရာ..ပညာရွာရာ...ဗဟုသုတေလ့လာရာ..ရင္ဖြင့္ရာနဲ ့ ကိုယ္ခင္မင္တြယ္တာေသာ ရပ္၀န္းေလးျဖစ္ေပမယ့္
ကိုယ္တိုင္ပင္ ၀င္မလည္ခ်င္ေအာင္ျဖစ္ေနရသည္.။
ငယ္စဥ္ကတည္းက စာနဲ ့မ်က္ႏွာ မခြာနိုင္ဘဲ စာဖတ္ျခင္းကို ႏွစ္သက္တဲ ့ကိုယ္..
မိဘေတြ ဖြင့္ထားတဲ ့စာအုပ္ျဖန္ ့ခ်ီေရးဆိုင္ၾကီးမွာ အျမဲ လာတတ္ၾကေသာ စာေရးဆရာတခ်ိဳ ့..။ သူတို ့ဘ၀ေတြ ရဲ ့မေျပလည္မႈ၊ မေလာက္ငွမႈနဲ ့စာေပကိုခ်စ္တတ္ေသာ...လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းကို လစဥ္ပံုမွန္၀ယ္ေနၾကေပမယ့္ ..ပိုက္ဆံပံုမွန္မေခ်နိုင္ေသာ သူတို ့ဘ၀ေတြကို ပိုသိလာေလ...သူတို ့ေရးတဲ ့စာေတြကို ပိုမိုတန္ဘို းထားဖတ္တတ္ေလျဖစ္ခဲ ့တဲ့ကိုယ္..။
စာအုပ္ငွားဖတ္လို ့ရက္ပိုေၾကးေတြမ်ားေနလွ်င္...ေျပာရခက္ေသာ ခံစားမႈေတြနဲ ့သူတို ့မ်က္ႏွာေတြ ..မိဘေတြ လစ္ျပီဆိုတာနဲ ့ ရက္ပိုေၾကးလံုး၀ မယူေသာ ကိုယ့္ကိုလဲ သူတို ့ပိုခင္မင္ခဲ ့ၾက..။
သူတို ့သိေသာ ပန္းခ်ီဆရာအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပ...ကိုယ္ကေမး... သူတို ့သိသေလာက္ ဆက္သြယ္ေပးရင္း...
ကိုယ္က ပန္းခ်ီဆြဲ...စာအုပ္ဖတ္ ကဗ်ာေရး...။
တစ္ကယ္ေတာ့ ကိုယ္က စာလဲ ေရးခ်င္...စာလဲဖတ္ခ်င္ပါ..။
ပန္းခ်ီလဲဆြဲတယ္..။ ပန္းပုလဲ ထုတယ္..။ ေနာက္ ရုပ္ရွင္တည္းျဖတ္တာေတြ..ဘာညာ ပရိုဂရမ္ေတြ ကလဲ ေလ့လာ ဆိုေတာ့...။
တစ္ေယာက္တည္းနဲ ့ အခ်ိန္ေတြက မေလာက္ေတာ့ဘူး..။
ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ပို ့စ္တင္မယ္ ဆို ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္လိုက္တာနဲ ့သူမ်ား( ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြ) ေတြ ေရးတဲ ့စာကို အရင္ ဖတ္ရမွ..။
ဖတ္ရင္လဲ အမွ်င္က မျပတ္ေတာ့လူး...လင့္ခ္ေတြ တခုျပီးတခု ၀င္သြား လိုက္တာ...၀ကၤဘာထဲ ေရာက္သလိုဘဲ..။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာကမေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး...မနက္လဲ အလုပ္သြားရတာ ၆ နာရီဆို အိပ္ယာထ...ဆိုေတာ့ကာ....
သစ္နက္ဆူးဆိုတာ စိတ္တခု ကိုယ္တခုထဲမဟုတ္တာ ျပသနာဘဲေပါ့...။
ဘေလာ့ဂ္ဘဲ ဖ်က္ပစ္ရေကာင္းနိုးနိုး( စိတ္ကူးလိုက္တိုင္း စိ္တ္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိတာ..ဆိုးတယ္)
ပန္းခ်ီဘဲ ဆြဲရနိုးနိုး...( ပန္းခ်ီကေတာ့ မဆြဲလို ့မရဘူး...ဆြဲရမွာ..)
.........
ဘာဘဲေျပာေျပာေလ...
ကိုယ္မေရးလဲ သူမ်ားေတြ ေရးေနတာဘဲ..။
ဘေလာ့၈ါ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ စာေရးေနယံုေလးနဲ ့မွ မရတာ..
ဧည့္သည္ကို အိမ္ရွင္က ၾကိဳဆိုဧည့္ခံသလို ...
ကိုယ္ကလဲ ဧည့္သည္လုပ္ျပီး လည္နိုင္မွ...။
ကိုယ္က တာ၀န္မေက်နိုင္တာပါ...။
အခုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ ့ကိုယ့္ကို အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးေနတာဘဲ...။
ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဘယ္လိုသေဘာထားမလဲ ဆိုတာေပါ့..။
ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ...ကိုယ္တိုင္ေရးတာထက္
သူမ်ားစာေတြကို ျမတ္ျမတ္နိုးနိုး ဖတ္တတ္တာဆိုတာပါဘဲ..။
ကိုယ့္ရဲ ့ပို့ စ္ အသစ္္ေတြ ထင္ထင္လင္းလင္း မတင္ျပေပမယ့္...
သူမ်ားေရးတဲ ့စာေတြကို တိတ္တိတ္ေလးဖတ္ေနရရင္လဲ...ကိုယ္က ၾကည္နူးေနတာပါဘဲ...။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခ်စ္ဘ ့ို( ကိုယ့္ကို လူသိဘို ့ထက္) သူမ်ားေရးတဲ ့စာေလးေတြကို စြဲလန္းစြာဖတ္ေနရရင္ ေက်နပ္ျပီ..။

သစ္နက္ဆူး

ေဆာင္းရာသီ ပန္းခ်ီျပပြဲ

ျပီးခဲ့တဲ့ေသာၾကာေန ့က ေဆာင္းရာသီျပပြဲဖြင့္တယ္ဗ်..။ ျပပြဲဖြင့္ခ်ိန္က ည..၆း၀၀။
ေအးကလဲေအး။။ေမွာင္ကလဲေမွာင္..။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဖြင့္ပြဲကေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပါဘဲ...။ ကိုယ့္မွာသာ ျပပြဲျဖစ္မယ့္ရက္ကို အတြက္မွားျပီး...အိမ္ေျပာင္းေရႊ ့တဲ ့ကိစၥေတြနဲ ့ ပန္းခ်ီဆြဲဘို ့ေန ့ေရႊ ့ညေရႊ ့လုပ္ေနခဲ ့တာ..ေနာက္ စိတ္ကမပါဘူး...စိတ္မပါရင္ မဆြဲခ်င္ဘူး...။
ဒါေပမယ့္ မျဖစ္မေန ျပပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ျပေစခ်င္တယ္ဆိုလို ့ “၀ုန္း” လိုက္ရေသးတယ္... ၃ကားပါဘဲ..ကားေဟာင္း၂ကားနဲ ့...ေရာင္းျပီးသား “ေဆးတံေသာက္တဲ ့အဘြားအို” ကားကို ျပန္ငွားျပီးခ်ိတ္ခဲ ့ရတယ္..။
အဲဒီ ၀ုန္းထားတဲ ့ ၃ကားနဲ ့ ဟိုကားေဟာင္း ပန္းေတာင္တန္းကားေလးနဲ ့ ၄ကား ေပါင္းခ်ိတ္ထားတယ္..။
ျပီးခဲ ့တဲ ့ပြဲတုန္းက ကားအကုန္နီးပါးက ျပပြဲျပီးမွ အိမ္ထိစံုစမ္းျပီး ဆရာ၀န္ ဇနီးေမာင္ႏွ့ံ အကုန္၀ယ္သြားေတာ့...ျပပြဲအတြက္ ဘာမွ မရွိဘူးျဖစ္သြားတာပါ..။
ဘာမွကို မေရးသေလာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီျပပြဲအေၾကာင္းေလးကိုဘဲ ပို ့စ္တခုအေနနဲ ့ တင္လိုက္ရတာ..။
ေနာက္အေၾကာင္းျပသနာတခုက ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးျဖစ္ဘို ့ကို ကိုယ္တေယာက္ထဲ ကိုယ့္စိတ္တခုထဲနဲ ့လုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး...။
စုေပါင္းဆံုျဖတ္ျပီးလုပ္ခ့ဲၾကတာ...ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ ့ပါတ္သက္ျပီး က်ေနာ္တို ့ၾကားမွာ အယူအဆမ်ားျပီး က်ေနာ္တို ့ခ်င္း ကိြဳင္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္...ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပို ့စ္ေတြ ဆက္တိုက္မေရး၊ မတင္ျဖစ္တာပါ..။
ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲ ့အတြင္းေရးျပသနာေတြကို ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူေတြကို မသိေစခ်င္ေပမယ့္ ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲဲ ့အတြင္းေရး အားလံုးကို ေနာက္ပို ့စ္မွာ...က်ေနာ္ အားလံုးေျပာျပပါ့မယ္...။
အဲဒီက်ရင္ သစ္နက္ဆူးဆိုတာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ ဆိုတာ မိတ္ေဆြေတြ သိသြားခဲ ့ရင္ က်ေနာ္ေက်နပ္ျပီ...ဘေလာ့ဂ္နာမည္ၾကီးေအာင္ “ဖြ”တာ မဟုတ္ပါဘူး...ဒီဘေလာ့က နာမည္ၾကီးလဲ မဟုတ္ပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘေလာ့ဂ္ အတြင္းေရးေတြ ေရးခ်ျပလိုက္ျပီးရင္ ကိစၥျပီးျပီ..။

ဆူး

မဆီမဆိုင္

ေနာ္ေနာ္ေလးက ေဘာ္လံုး အဖြဲ ့၀င္ထားတယ္ဆိုေတာ့ သူေလ့က်င့္ခ်ိန္ဆို ကိုယ္ကပါ လိုက္ေပးရတယ္..။ေက်ာင္းေဘာ္လံုးကြင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြ သူ ့အရြယ္ သူ ့အတန္းအလိုက္ ေလ့က်င့္ေနၾကတာ ေဘာ္လံုးကြင္း ၄ကြင္းလံုး အျပည့္ဘဲ..။
ခဏနားေနခ်ိန္မွာ တျခားေက်ာင္းသားၾကီးေတြ ဘက္က ကန္လိုက္တဲဲ ့ေဘာ္လံုးက ဒီဘက္ကို ကၽြံလာတာ..ေနာ္ေနာ္ဆီ တည့္တည့္ပါဘဲ..။ သားက ေက်ာေပးေနေတာ့ ဘယ္ျမင္မလဲ...ကိုယ္ကဘဲ ကာကြယ္ရင္း လက္နဲ ့ပုတ္ထုတ္လိုက္ရတာ..။
ဒိီေတာ့မွ ေနာ္ေနာ္က သိျပီး အေဖကိုၾကည့္ရင္းေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေတာ့တာဘဲ..။
“ သားဆီလာတဲ ့ေဘာ္လံုးကို အေဖ ဘာလို ့ကာလိုက္တာလဲ..”
“ သားကို ထိရင္နာသြားမွာ စိုးလို ့ေပါ့”
“ မနာဘူးဆိုရင္ေရာ...”
“ မနာဘူးထင္ရင္လဲ ကာကြယ္ေပးမွာဘဲေပါ့”
“ ဘာလို ့လဲ...”
“ မိဘျဖစ္ေနလို ့ေပါ့”
“ အယ္္မီးလ္( သူ ့သူငယ္ခ်င္းေလး) အေဖဆိုရင္ေရာ..”
“ ကာမွာဘဲေပါ့ ..သားရ..ကဲ..အေဖကျပန္ေမးမယ္..အယ္မီးလ္ကို မထိေအာင္ သူ ့အေဖက ဘာျဖစ္လို ့ကာတာလဲ..”
“ မိဘ ျဖစ္ေနလို ့ေပါ့ ”
“ Ja , du er flink” ( ဟုတ္တယ္...မင္းေတာ္တယ္) ( အမွန္က ေနာ္ေနာ္ကခ်ည္း ေနာ္ေ၀စကားနဲ ့ေျပာေနတာ...ကိုယ္ကနားလည္ေပမယ့္ သူ ့ေလာက္လွ်ာမသြက္ဘူး...မွတ္မွတ္ယယ..ေနာက္ဆံုးစကားေလးဘဲ ကိုယ္က ေနာ္ေ၀လိုေျပာထွာ...ၾကံဳလို ့ၾကြားတာ)...။
.............
.............
မေန ့တေန ့ကမဟုတ္ေပမယ့္...အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ရင္ မေန ့တေန ့ကအျဖစ္လိုဘဲ..။
ေတြးမိရင္ ျပံဳးခ်င္တယ္..။ ျပံဳးရင္းနဲ ့လဲ မဆီမဆိုင္စာတန္း္တခုက ေခါင္းထဲ ေျပးေျပး၀င္လာတာဘဲ..။ ျပီးမွ ေသေသခ်ာခ်ာျပံဳးရယ္မိတာ..။
ၾကာပါျပီ...၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကပါ..။
က်ေနာ္တို ့ဇာတ္ ထား၀ယ္ျမိဳ ့နယ္ဘက္အထိသြားကတုန္းကေပါ့..။ ကလိန္ေအာင္ေတာင္ ဆိုတာ ထား၀ယ္အထက္ေရျဖဴျမိဳ ့နယ္ဘက္မွာရွိတယ္..။ ကျပရမွာက ကလိန္ေအာင္ဆံေတာ္ရွင္ ဘုရားပြဲ..။ အဲဒီဘုရားတစ္၀ိုက္မွာ စစ္တပ္ေတြလဲ ထိုင္ထားတယ္..။
ေန ့ခင္းဘက္မွာ အနီးအနားေနထိုင္သူေတြကိုဘဲ ေတြ ့ရေပမယ့္ ညဘက္ပြဲကခ်ိန္ဆို လူေတြမနည္းဘဲ..။ ပြဲစျပီးေနာက္ရက္ကစလို ့ ေန ့ေရာညမွာ လူကေတာ့စည္ေနတာဘဲ..။
ပြဲကျပီဆိုေတာ့လဲ အကပညာနဲ ့ပါတ္သက္ရင္ လက္ေတာင္ေကာင္းေကာင္းမခ်ိဳးတတ္တဲ ့စစ္တပ္မွာ ပြဲမိန္ ့ယူထားရတာေပါ့ဗ်ာ...။
ပြဲလံုျခံဳေရးလဲ သူတို ့ပါဘဲ...။ အဲ....ပြဲခင္းထဲမွာ အရက္ေလးတျမျမနဲ ့လမ္းသလားတာလဲ သူတို ့ပါဘဲ..။ ေအာက္လက္ငယ္သားဗိုလ္အဆင့္ေလာက္ဆိုေတာ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးကေတာ့ မဆိုးပါဘူး..။ ခင္ခင္မင္မင္ပါဘဲ..။
သူတို ့တပ္ထိုင္ထားတာက ေတာင္ကုန္းမို ့မို ့ေလးမွာ..။ ဇာတ္စင္နဲ ့တပ္ထိုင္ထားတာနဲ ့က ကားလမ္း ဟိုဘက္သည္ဘက္ေပါ့ေလ..။
သူတို ့ဘ၀ေတြကလဲ သနားဘို ့ေကာင္းပါတယ္...အစာေရစာ မျပည့္မစံု၊ ငွက္ဖ်ားကလဲ ေပါ....လူမုန္းကလဲမ်ား..။
က်ေနာ္ကေတာ့ ေရာက္တဲ ့ညေနက ေခ်ာင္းထဲ ဆင္းေတာ့တာဘဲ...အားရပါးရ ေရငုတ္ပစ္လိုက္တာ( ေရမွ မကူးတတ္တာ)။
ေရခ်ိဳးေကာင္းေနတုန္းဘဲ ရွိေသးတယ္...စစ္သားေလးတစ္ေယာက္က ဗိုလ္ၾကီးေခၚေနတယ္..အခုခ်က္ျခင္း လာပါဆိုျပီး ..လာေခၚတာဘဲ..။ ကိုယ္ကလဲေတြးရျပီေပါ့...အခုဘဲေရာက္ အခုဘဲေခၚ..ဘာမ်ားျဖစ္တာလဲေပါ့..။
ေရခ်ိဳးတာငုတ္တာရပ္ ၊ အ၀တ္အစားလဲျပီး သူ ့ေနာက္လိုက္သြားေတာ့ ေတာင္ကုန္းေလးထိပ္မွာ မီးပံုၾကီးဖိုထားတယ္..။
စစ္သားေလးေတြလဲ ထိုင္တခ်ိဳ ့ ၊ရပ္တခ်ိဳ ့ေပါ့..။အဲဒီမွာ ဗိုလ္ၾကီးဆိုသူကေတာ့ စစ္အက်ီ အေဟာင္းနဲ ့ပုဆိုး ေဟာင္းေလးနဲ ့ပါ..။
“ လာဗ်...ထိုင္ ၊ ခင္ဗ်ားက မင္းသားမဟုတ္လား၊ ခင္ဗ်ား...ဗ်ာ မေမးမစမ္းနဲ ့..”
“ ဘာကိုလဲဗ်...”
“ ေရဆင္းခ်ိဳးတာေလ...ဒီမွာငွက္ရွိတယ္ဗ်..ေရာ့...ေရေႏြးေသာက္...ဒါမွမဟုတ္ အာမီရမ္ေတာ့ အိပ္ေဆာင္ရွိတယ္ဗ်...ေသာက္မလား..”
“ေနပါေစ...က်ေနာ္ မေသာက္ပါဘူး..ေရေႏြးဆိုရပါျပီ..ေက်းဇူးဘဲ”
“ ေဆးလိပ္ရွိတယ္ဗ်...ပြတ္ခၽြန္းဘဲ..( ေဆးလိပ္အစား၊ ရရာသစ္ရြက္နဲ ့ေဆးၾကမ္းကိုလိပ္ထားေသာ ေဆးလိပ္)”
“ ရတယ္...က်ေနာ့္မွာ..ပါတယ္..”
ဒီလိုနဲ ့ေရေႏြးေသာက္ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း အလာပ သလာပ ထိုင္ေျပာရင္း ခင္ခင္မင္မင္ ျဖစ္သြားတာပါဘဲ..။
သူတို ့ဘ၀အေၾကာင္းေတြ ညဥ္းခ်င္းေတြနားေထာင္ျပီးေတာ့လဲ သက္ျပင္းေတြ တူတူခ်ရင္း...တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ေနမိေတာ့တာဘဲ..။ထားပါ.. ဒီလိုနဲ ့ပြဲကေရာဆိုပါေတာ့..။
ပထမညေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ပါဘဲ...။
ေနာက္ေန ့မိုးလင္းတာနဲ ့ဗိုလ္ၾကီးက ေခၚေတြ ့တာပါဘဲ ( အခုထိုင္ထားတဲဲ ့တပ္မွာ အၾကီးဆံုးဗ်ာ)....။
အခု ဒုတိယည ကျပမယ့္ ျပဇာတ္ကို တိုက္ပြဲခန္းေလးေတြထည့္ကျပပါေပါ့...စစ္တပ္နဲ ့ေသာင္းက်န္းသူ ဇာတ္လမ္းေပါ့ဗ်ာ...။
သူ ့သေဘာက ၾကိဳက္သလိုသာခ် ဇာတ္လမ္းဆံုးရင္ စစ္တပ္က ေအာင္ပြဲေတြနဲ ့ေပါ့ဗ်ာ...။က်ေနာ္က ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ေနရာက ေနေပါ့တဲ ့..။
( သူကလဲ နပ္တယ္ဗ်..ေခါင္းေဆာင္မင္းသား သူပုန္ေနရာက က”ခဲ ့ရင္ ပရိတ္သတ္က ေသာင္းက်န္းသူမင္းသားဘက္က အားေပးမွာကိုး...။ေကာင္မေလးေတြ ဆိုတာကလည္း ေသရင္ေတာင္ ေသာင္းက်န္းစသူဘက္က အမာခံ ငိုမယ့္သူေလးေတြေပါ့)။
“ ဘာေတြလိုအပ္လဲ ေျပာပါ”
“ ဟိုဘက္ဒီဘက္ တပ္သားေတြအတြက္ အီိေကြးမဲန္ေတြလိုတယ္...ေသနတ္ေတြ ၀တ္စံု ယူနီေဖာင္းေတြ လိုတယ္ဗ်”
“ ၀တ္စံုကေတာ့ ရပါတယ္...လက္နက္ကျပသနာဗ်...က်ေနာ္တို ့နဲ ့မကြာရွိေနရမွာ...ဒီနယ္ေျမအေၾကာင္းလဲ မင္းသားသိတာဘဲ...အမဲေရာင္နယ္ေျမဗ်..”
“ ဟာ..ဗိုလ္ၾကီးကလဲ..ဒါဘုရားပြဲေတာ္ေလ...သူတို ့လဲ သိပါတယ္...မေန ့ညက ကတာေတာင္ ေအးေဆးပါဘဲ...ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး..”
“ ကဲ...ဒါဆိုလဲ ယူနီေဖာင္းေတြေတာ့ ေစာေစာယူထားေပါ့...လက္နက္နဲ ့အိေကြးမန္ ့ေတြေတာ့ျပဇာတ္မထြက္ခင္အခ်ိန္မွီလာပို ့ေပးမယ္..
ျဖစ္မလား”
“ျဖစ္တယ္...စိတ္ခ်မယ္ေနာ္..ေတာ္ၾကာကေနမွ ဟိုဟာမရ ဒီဟာမရဆို...ခက္တယ္”
“ ဟာ..စိတ္ခ်ပါ..”
..... ....
....
ဒီလိုနဲ ့ကျပေရာဆိုပါေတာ့ဗ်ာ...။
ဇာတ္လမ္းကေတာ့ အေရးေပၚထိုးဇာတ္ေပါ့...။
ကိုယ့္လူေတြကလဲ ယူနီေဖာင္းအျပည့္အစံုနဲ ့ကျပတာဆိုေတာ့ ခပ္ၾကြၾကြ...။
ပြဲခင္းကလဲ လွလွ...။
ပြဲေရွ ့ဆံုးတန္းမွာ စားပြဲေတြ ဆက္တီေတြ နဲ ့...ေကာ္ဖီ၊ေရေႏြးအိုး( ေရေႏြးအိုးက ဟန္ေဆာင္...လူျမင္ေကာင္းေအာင္လုပ္ထားတာ...အထဲမွာ အရက္) အစံုအလင္နဲ ့ဗိုလ္ၾကီး၊ဗိုလ္ေလး၊တပ္သားေတြနဲ ့...ကေတာ္စံုကလဲ စတိုင္က်က်..။
ထိုးဇာတ္သာေျပာတာ ျပဇာတ္က လမိုင္းကပ္ျပီး ကလို ့ေကာင္းတာဆိုေတာ့...။
အဲသလို ကျပေနရင္း...တဖက္လူစကားေျပာေနတုန္း ကိုယ္က ဇာတ္စင္ ဘယ္ေထာင္းကို လွည့္လို ့ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ ့ေပါ့ေလ...။
ၾကည့္ေနတုန္းဘဲ...ကိုယ္မ်က္ႏွာမူယာအရပ္ ေတာင္ေၾကာျမင့္ျမင့္ၾကားက မီးပြင့္တပြင့္ ေျမာက္တက္လာျပီး...နီးလာတာ ...မ်က္စိတမွိတ္ လွ်ပ္တျပက္ပါဘဲ...။
ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ဘုရားပြဲေအာင္ျမင္လို ့ သီိတင္းကၽႊတ္ မီးက်ည္ လႊတ္တယ္ထင္ေနတာ...။
ေနာက္မွ ပြဲခင္းတည့္တည့္ကို ...လာတာ..။
“ ရႊီး...ကနည္းလိုလို..ကၽြီးန္ ကနည္းလိုလိုနဲ ့...။
“၀ုန္း...” ဆိုတဲ ့အသံၾကီးနဲ ့...လူၾကီးမင္းမ်ား စားပြဲေရွ ့တည့္တည့္ပါဘဲဗ်ာ...ေျမၾကီးေတြေရာ ၊ စားပြဲေတြေရာ...ဖြာလန္ၾကဲ သြားတာဘဲ...ဗိုလ္ေတြလဲ ၀ပ္ေနတာ ျပားေနတာဘဲ...။
ပြဲခင္းတခုလံုးလဲ အုန္းအုန္းထ ပြက္ေလာရိုက္သြားတာ...ေနာက္တလံုးထပ္က်တာက ပြဲခင္းနဲ ့ေ၀းတယ္...။
လူေတြ ေျပးလိုက္ၾကတာဗ်ာ...။ ဗိုလ္ေတြလဲ ေျပးတာဘဲ....။
အထိအခိုက္ေတာ့ မရွိဘူးဗ်...။
ပထမေတာ့ ဇာတ္စင္ေပၚက လူေတြ က ေၾကာင္ၾကည့္ေနတာဗ်...ေနာက္မွ သတိ၀င္လာျပီး ေျပးၾကတာ တန္းေနတာဘဲ...
က်ေနာ္က မီးသမားကို မီးေတြပိတ္ဘို ့ေျပာေနတုန္း...ဘယ္သူမွန္းကိို မသိဘူး...က်ေနာ့္ကို လာဆြဲခ်သြာတာ...
“ ခင္ဗ်ား...ေသသြားမယ္...ဟိုက ထုေနျပီ...ခင္ဗ်ားက မီးေရာင္ေအာက္မွာ...ထင္းထင္းၾကီး...”
“ ဟာ...သူတို ့လူေတာ့မွားမွာ မဟုတ္ပါဘူး...”
“ အာ...ေသေတာ့မွာဘဲ....သူတို ့ကအေ၀းက ရမ္းခ်ေနတာ...ေနာက္ ...ခင္ဗ်ားက ။ယူနီေဖာင္းၾကီးနဲ ့...”
သူေျပာမွ သတိရတာ....ဘုရားဘုရား....ယူနီေဖာင္း၊အီေကြ းမဲန္ ့လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ ့...မိတ္ကပ္အေဖြးသားၾကီးနဲ ့ဂန္ ့သြားရင္...။
.........
လံုး၀ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ...ထဲမွာ...အခ်င္းခ်င္းအသံျပုေနရတာ..တခ်ိဳ ့လဲေခၚလို ့ရတယ္...
...တခ်ိဳ ့လဲ ေခၚလို ့မရ...။
အဲလို ဆူညံ ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားေနတဲ ့ၾကားမွာ...
“ ေဇာ္ေဇာ္...ဘယ္မွာလဲ...မင္းသား ဘယ္မွာလဲ...”
“ေဇာ္ေဇာ္...ေဇာ္ေဇာ္.....”
“ ရႈးးးးးးးး မထူးနဲ ့ ...မင္းသားကို ဟိုဟာေတြ လာဆြဲျပီ ထင္တယ္...”
“...ဟမ္...ဘာျဖစ္လို ့လဲ”
“ စစ္ဗိုလ္ေနရာက ..ကလို ့..ေခၚျပီး သမျပီ ထင္တာဘဲ...ဒါမွ မဟုတ္ ျပန္ေပးဆြဲမယ္ ထင္တယ္..”
ဟင္....ၾကားရ..ၾကားရ နား၀မွာ မသက္သာ...ဆိုျပီး ေနာက္ပိုင္း ငိုခ်င္းေတာင္ ဆိုခ်လိုက္ခ်င္တာ...
ပုန္းေနတာခ်င္းအတူတူ...စိတ္ခ်မ္းသာစရာ တခြန္းမွ မေျပာဘူး...
..........
...........
..........
“ ေဇာ္ေဇာ္...ဘယ္မွာလဲ....”
“...ေဇာ္ေဇာ္...လက္နက္ေတြ ျပန္ေပးဦး....ခ်စ္တိုး....ေပၚဦး....ေဟ့လူေတြ...ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီလဲ...”
ဟာ...ရဲေဘာ္ေတြ....။
ေဟ့..က်ေနာ္တို ့ဒီမွာ...
” ဟာ...ကိုေဇာ္ေဇာ္လား....လုပ္ဦး လုပ္ဦး...တပ္ရင္းမႈး ပစၥတိုက ခင္ဗ်ားဆီမွာေလ...ျပန္ေပးဦး...”
ဟုတ္တာေပါ့...အဲဒီက်မွ ေမာင္ၾကီးမဲၾကီးထဲ...
“ က်ေနာ္ဒီမွာ...ခင္ဗ်ား လာျဖတ္ေပး...က်ေနာ္ ထုတ္လို ့မေတာ္တဆ က်ည္ထြက္ သြားမွျဖင့္...”
“ ဟုတ္ျပီ ဟုတ္ျပီ...ဘယ္မွာလဲ ခင္ဗ်ာ...”
“ ဒီမွာ ...”
“ ခ်စ္တိုးတို ့ေတြေရာ...”
“ ေျပးကုန္ၾကျပီ..ဘယ္ေရာက္ကုန္လဲ မသိဘူး...”
“ဟာ...ျပသနာဘဲ...လက္နက္ေတြ က်ည္ေတြက ခင္ဗ်ားတို ့ဆီမွာ...”
“ ခင္ဗ်ားတို ့မွာ ေသနတ္ေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ မဟုတ္လား...”
“ တခ်ိဳု ့ကင္းေစာင့္ေနတယ္...တပ္ထိုင္ထားတဲ ့ဆီက ဒီကိုဆင္းလာလို ့မရဘူး...ေတာင္ကုန္းကို ၀င္မစီိးနိုင္ေအာင္..ကာကြယ္ရမွာ..”
“ ေအာ္...ေဆာရီးဗ်ာ...က်ေနာ္တို ့လဲ လန္ ့ဖ်ပ္ျပီး ေျပးပုန္းတာကို း..”
“ ရတယ္၇တယ္...ဗိုလ္ၾကီးကို လက္နက္သြားေပးလိုက္ဦးမယ္...ေနာက္မွ ျပန္လာမယ္..ခင္ဗ်ားလူေတြ ေခၚစုေပးဦး...က်ေနာ္တို ့လက္နက္ေတြ ျပန္ယူရဦးမွာ...အေျခအေနက စိတ္မခ်ရေသးဘူး...ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာ”
.......။
တနာရီနီးပါး ၾကာသြားမွ...လူသူသူသံတိတ္ဆိတ္သြားသလိုလို...စကားသံေတြ ျပန္ထြက္လာသလိုလိုနဲ ့..။
ဟိုဒီသြားလာေနေသာလူရိပ္ေတြ ျပန္ေတြ ့လာရသည္..။
ခဏၾကာေတာ့ မီးခြက္ မီးေရာင္..လက္ႏွိပ္မီးေရာင္ေတြ ျပန္ေတြ ့လာသည္...။ ကိုယ့္ဇာတ္စင္မွာလဲ..အလွ်ိဳလွ်ိဳ ျပန္ထြက္လာၾကျပီး တြတ္တြတ္ တြတ္တြတ္နဲ ့...။
ခ်စ္တိုးတို ့ လူရႊင္ေတာ္ အုပ္စုေတြနဲ ့ လူၾကမ္းအုပ္စုေတြလဲ မရဲတရဲ ျပန္ကပ္လာၾကတယ္..။
“ ေဟ့...မင္းတို ့ဘယ္လစ္ေနတာလဲ...ဟိုမွာ ေသနတ္ေတြ လိုက္ေတာင္းေနတာ ၾကာေနျပီ...”
“ ဟာ..ကိုယ့္ဆရာကလဲ...တည့္ရာေျပးရတာေပါ့..သူတို ့ဟာၾကီးေတြ လြယ္သာလြယ္ထားတာ...ျပန္ေပးဘို ့ သတိေတာင္ မရဘူး..”
“ ေလးတာ....”
ေတာ္ေနေလာက္ၾကာေတာ့..ရဲေဘာ္ေတြ လာတာပါဘဲ...။
ေသနတ္ေတြ ပစၥည္းေတြ ျပန္လာယူျပီး...မီးစက္မထြန္းဘို ့..ပြဲကိုလဲ ရပ္ထားလိုက္ဘို ့..လာေျပာတာဘဲ..။
ျဖစ္ပံုမ်ား...။
ေနာက္ရက္ေတာ့..ပြဲခင္းက ပံုမွန္နီးပါးေတာ့ ျပန္ျဖစ္လာပါတယ္...။
တတိယည အစီအစဥ္ကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ ့ကိုယ့္ပံုမွန္ျပဇာတ္ပါဘဲ...။
ညေနပိုင္းေလာက္က ေတာ့ သြားေမးခိုင္းေသးတယ္...မေန ့ညက ျပဇာတ္ ျပန္ကျပေပးရဦးမွာလားဆိုေတာ့...
ကလဲ မက နဲ့ေတာ့..ေသနတ္လဲ မငွားနိုင္ေတာ့ဘူးတဲ ့..။
ညကေတာင္..အေရးၾကီးတဲ ့အခ်ိန္မွာ လက္နက္က ကိုယ္နဲ ့မကြာရွိေနရမယ့္ဟာ...လူနဲ ့တျခားစီျဖစ္ေနလို ့..ဒဏ္ေပးတယ္ဆိုဘဲ..။
မကနဲ ့ဆိုေတာ့လဲ..မက”ဘူးေပါ့..။
မငွားလဲေနေပါ့...ကိုယ့္ျပဇာတ္က ေသနတ္မွ မလိုတာ...။
တတိယညက်ေတာ့ ကျပတာ ေအးေဆးဘဲ...။ ဘာမွကို မျဖစ္ဘူး...။
ညေနကတည္းက ပြဲခင္းကို စနည္းနာျပီး ၾကည့္မိတယ္...ရဲေဘာ္ေတြ တစ္ေယာက္မွ လမ္းသလားတာ မေတြ ့ဘူး...။
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္...
ပြဲခင္းလံုျခံဳေရးေတာင္ တာ၀န္မယူေတာ့တာဗ်ာ...။
.......
.......
ဒီအျဖစ္အပ်က္က ၾကာေနျပီဆိုေတာ့ အျမဲတမ္းၾကီးေတာ့ သတိမရပါဘူး...။
တိုက္ဆိုင္မွပါ...
တိုက္ဆိုင္မွ ဆိုတာကလဲ တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး...
ဆိုင္းဘုတ္ၾကီိးေတြေလ....
“ တပ္မေတာ္သာအမိ၊ တပ္မေတာ္သာအဖ”
ဆိုတာၾကိးေတြ ့ရင္. ခုနကေေျပာတဲ ့အေတြ ့အၾကံဳကို ျပန္သတိယျပီး ျပံဳးခ်င္ေရာ...။
က်ေနာ္ဘဲ အေတြးေခါင္တာလား ၊အေတြးနက္တာလား မသိပါဘူး...။
ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီိပို ့စ္ကို နာမည္ေပးထားတာ...
“ မဆီမဆိုင္” လို ့.........ဆို။။။
ဆိုင္ လို ့လား...။




သစ္နက္ဆူး

က်ေနာ္တို ့ဇာတ္ပြဲ

က်ေနာ္တို ့က”ျပခဲ့တဲ့ ဇာတ္ပြဲ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးေတြပါ..အျပည့္အစံုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...
ေနာ္ေနာ္နဲ ့ေက်ာ္ေက်ာ္မိုးတို ့က”တာေတာင္ အျပည့္မပါပါဘူး...
ကင္မရာ ဘက္ထရီ ေဒါင္းသြားလို ့..ဒိေလာက္ဘဲ..ဆိုေတာ့...ေနာ္ေနာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ ေရႊစိတ္ေတာ္ေတြဆို းလို ့..။
သူတို ့ချမာ ၾကိဳးစားျပီး အပီ က...ၾကတာကိုးးးး။
မဒမ္ဆူးရဲ ့အျငိမ့္ခန္းေလးလဲ ၾကည့္ေပါ့...။

ေနာ္ေနာ္...ေလးရဲ ့ျမန္မာ့အက